De laatste tijd merk ik steeds vaker dat er iemand tegenover me zit die moe is. Niet een beetje moe, maar echt uitgeput. Het zijn mensen die ooit energie haalden uit hun werk, uit wat ze deden, maar die dat gevoel langzaam zijn kwijtgeraakt.

Wanneer ik doorvraag, hoor ik vaak hetzelfde verhaal. Het gevoel vast te zitten. Alsof het leven zich herhaalt in patronen die geen ruimte meer laten voor plezier of voldoening. Alles loopt door zoals het hoort, aan de buitenkant lijkt er weinig aan de hand, maar van binnen voelt het anders.

Op een gegeven moment begint het lichaam mee te spreken. Klachten dienen zich aan: migraine, lage buikpijn, vermoeidheid zonder duidelijke oorzaak. En toch wordt de link met wat er vanbinnen speelt niet altijd meteen gelegd. Want ja, alles gaat toch gewoon door?

Alsof het toeval is, lees ik vanochtend dat het aantal mensen tussen de 30 en 40 jaar dat uitvalt door mentale klachten de afgelopen vijftien jaar meer dan verdubbeld is. Vooral bij vrouwen is de stijging opvallend groot. Dat roept vragen op. Hoe kan het dat juist zij steeds vaker opgebrand raken?

Waarschijnlijk speelt er van alles tegelijk. De combinatie van werk en gezin, de vele rollen die vervuld moeten worden, en de constante druk om alle ballen in de lucht te houden. Tegelijkertijd verandert de wereld om ons heen snel, en dat vraagt steeds opnieuw om aanpassing. Dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend.

Daardoor blijft het vaak lange tijd zoals het is. Tot er een moment komt waarop iemand echt ziet wat er speelt. Het besef groeit: dit patroon werkt niet meer. Het past niet meer bij wie ik nu ben.

En dan ontstaat er iets nieuws. Voorzichtig komen vragen naar boven: Wat heb ik nodig? Wat wil ik eigenlijk écht?

Opvallend genoeg hoor ik dan vaak een diep verlangen om van betekenis te zijn. Om iets bij te dragen, iets te doen dat ertoe doet. Dat verlangen zat er al die tijd al, maar krijgt nu pas ruimte.

Tegelijkertijd dient zich een bekende tegenstem aan: de innerlijke criticus. Die stem die fluistert dat veranderen spannend is. Dat het misschien beter is om te blijven waar je bent. Veilig, vertrouwd. Ook de omgeving kan, hoe goed bedoeld ook, die twijfel versterken.

En als het gevoel van urgentie dan weer wat afneemt, wordt het lastig om in beweging te blijven.

Juist op dat punt kan het helpend zijn om het niet alleen te doen. Want je eigen blinde vlekken zie je nu eenmaal niet altijd zelf. Met de juiste begeleiding wordt zichtbaar welke patronen je vasthouden en hoe je daar anders mee om kunt gaan.

Door inzicht te krijgen in je overtuigingen en gedrag, ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken. Om te ontdekken wat echt bij je past. Wat je energie geeft in plaats van kost.

En langzaam verschuift er iets. Je leert jezelf beter kennen, ziet waar je steeds in rondjes blijft draaien, en krijgt de mogelijkheid om een andere richting te kiezen. Een richting waarin je niet langer uitgeput raakt, maar juist oplaadt.

Het is een proces van opnieuw afstemmen op jezelf. Van wakker worden, stap voor stap.

En je hoeft het niet alleen te doen.